روند توسعه مقره های لاستیکی سیلیکونی
از نیمه دوم قرن 19 ، تنها مواد عایق مناسب برای ولتاژهای بالا ، سرامیک و شیشه ای بود که خطوط انتقال را تولید می کردند. در 1940s, سرامیک و شیشه دیگر مواد عایق ارجح بود با توجه به ظهور مواد پلیمری. کشورهای اروپایی و آمریکایی به مطالعه عایق های پلیمری پرداختند. سپس خواص فیزیکی ، خواص الکتریکی ، قابلیت اطمینان درازمدت و شکل بهینه عایق الکتریکی مورد بررسی قرار گرفت و بهره وری به طور مداوم بهبود یافت.
در میان مواد پلیمری است که می تواند سرامیک و شیشه ای جایگزین ، لاستیک سیلیکون تا به حال عملکرد عملی از 1960s و خارج از غرفه در میان چندین پلیمر. مقره های لاستیکی سیلیکونی نسبت به عایق های سرامیکی مزیت بیشتری دارند. اول, آن سبک وزن است, آسان برای اداره و امن; علاوه بر این ، عایق های سرامیکی اغلب توسط ترک خوردگی ، که می تواند با تاثیر شکسته شود ، گرفتار شده است. عایق لاستیک سیلیکون می تواند شوک های مکانیکی مانند قطب توفنده خودرو مقاومت در برابر.
اگر چه دیگر مواد پلیمری نیز مزایای بالا توضیح داده شده ، تنها لاستیک سیلیکون می کند آلودگی بیش از حد به محیط زیست ایجاد نمی کند. عایق پلیمری می تواند ضد آب ساخته شود ، به طوری که نشت و سطح قوس به علت افت آب رخ دهد. مقره های لاستیکی سیلیکونی نسبت به سایر عایق های پلیمری مقاوم تر هستند و مواد بادوام هستند که می توانند در محیط های سخت برای مدت زمان طولانی مورد استفاده قرار گیرند.